Kijken in zwart-wit

Fotograferen heb ik van mijn vader geleerd, toen die nog kon zien. Het was de tijd dat ouders kinderen vanalles leerden: van normen en waarden tot en met fotograferen. Mijn eerste foto was van het ouderlijk huis (hoeveel fotografen deden dat?). Mijn eerste camera was een balgcamera: zo’n ding dat je moest openklappen en dan glimmend zilverkleurige beugels en scharnieren en een zwartstoffen balg prijsgeeft. Nog steeds vind ik dat prachtige apparaten. Maar op die oude fiets leerde ik fietsen.

20120912-203805.jpg

Die instructies worden later gevolgd door een boek, of -tig, en tips van vrienden die ook fotografeerden. Maar de belangrijkste lessen komen toch echt uit die eerste periode. Die gaan over ‘kijken in zwart-wit’: kijken naar lijnenspel, naar patronen, beweging en harmonie daarin. Voor een zwart-wit fotograaf – en dat was toen het enige wat we thuis in de douchecel konden ontwikkelen en afdrukken – is dat essentieel. Je leerde kijken en proberen ‘de essentie’ te zien en te vangen.

Ik was er niet bijzonder goed in. Want op die manier kijken, is bijzonder lastig. Je moet zónder associaties naar objecten kijken en alleen de vorm en het lichtspel zien te zien. Het vereist vakmanschap die veel meer dan technische kennis is. Na de balg kwam de Practica en uiteindelijk de Nikon. Maar altijd was het maximaal half-automaat. Kijken en instellen moest je wel goed doen.

20120912-203817.jpg

Wat je aan zoiets overhoudt, is een enorme liefde voor (wit) licht en zwart-wit beeld. En de wetenschap dat om je heen iedere dag weer mooie flitsmomenten zijn te vinden. Dat is dus best frustrerend als je die niet meer denkt te zien.

Gisteren en vandaag toch weer ’s geconcentreerd op ‘kijken’. Niet om te fotograferen, maar als bron voor blogposts. Want in woorden momenten beschrijven: wat is mooier, moeilijker en de top om te bereiken? Probeer zelf maar ’s rond te kijken. Wedden dat ’t lukt?

Mijn oogst van een uurtje, inclusief wél interpretatie:

de man die, met zijn nieuwe duur uitziende auto, voor station Den Haag CentraL staat geparkeerd. Dan loopt met kordate pas een reiziger met aktentas op de auto af en probeert de autodeur open te doen. Hij dacht dat het een taxi was! Daar gaat je imago met de nieuwe duur uitziende auto.

Loop je over de stoep. Verderop staat een bestelbusje half op de stoep. De chauffeur is net ingestapt, als er een meisje instapt met een blauw teiltje in de hand. Als je passeert, rijdt het busje net weg. Het meisje heeft het teiltje voor zich op schoot. Als kotsteiltje of als vissen-verhuis-teiltje?

Een zonnig terras en twee wat oudere dagjesmensen die koffie met gebak voor zich hebben staan. Ze zitten naast elkaar, een beetje knorrig en geen woord wisselend. Een zonnige dag voor een gezellig uitje.

De enorme vrachtwagencombinatie moet een scherpe bocht maken en kreunt en steunt. De chauffeur heeft, ondanks alle electronika, duidelijk de handen vol aan de combinatie. Maar het blonde meisje dat staat te wachten om over steken, laat hem toch nog even snel omkijken.

In de trein stappen twee jongens en een meisje in. De enorme van de twee jongens zit tegenover me, onrustig. Na een krappe minuut staat hij op en verdwijnt. Om even later weer terug te komen en weer te gaan zitten. Pas minuten later verschijnt de vierde: een vrij mager meisje, dat naast de grote jongen nog ieler lijkt.
Dan zegt ze iets. Je zíet de jongen krimpen. En zo nonchalant mogelijk door het treinraampje naar buiten kijken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s