Komen ze nog thuis?

Eega is weer aan het werk gegaan. Ik niet. Dan mis je dus De Eerste Dag Na De Vakantie. En de mogelijkheid je vakantie(ervaringen) te vertellen, delen, en zelfs enigszins aan te dikken. Een beetje zoals het visserslatijn: de slang die je zag, is niet 10 maar ineens 30 cm lang. Je rijvaardigheid is enorm, want jíj reed zonder fouten en gevaarlijke situaties wél in 14 uur naar de vakantiebestemming. In de winter zijn het de verhalen van mensen die zich Meesters van de Weg voelen, met hun winterbanden, een laagje sneeuw en lichte vorst. In alle gevallen zijn ze van het niet-slimme soort; het soort dat zichzelf overschat. Niet dat ze dat zelf doorhebben, hoor.

Gevaar is blijkbaar iets om stoer over te doen. Totdat het echt wordt. Dan is het maar helemaal de vraag wie moedig is.

20120905-192030.jpg

Na de vakantie haalt je werk je ook weer in. De idee dat vakantie een manier is om daar aan te ontsnappen, heb ik nooit echt begrepen; na de vakantie ben je binnen een uurtje weer volledig opgezogen. Door je postberichten, en anders wel door je collega’s die vast even, ritueel, vakantieverhalen willen aanhoren maar dan zo snel als mogelijk weer werk willen ‘wegzetten’. Meestal, althans.

Het effect van dat ‘werk dat je inhaalt’, is ook dat het zich verdicht. Spectaculaire momenten komen, net als in een verhaal, dichter bij elkaar te liggen. Dat geeft duidelijker verhaallijnen. Maar het geeft ook de luisteraar een scherper beeld. Vergelijk het met het lezen van een roman van Proust, uit de vorige eeuwen, met eentje van bijvoorbeeld Kluun. En niet beginnen over literaire kwaliteiten. Het gaat even om de snelheid van het verhaal.

20120905-192057.jpg

Wat mij weer opviel aan de verhalen die eega meebracht, is de gevaarzetting. Ze waren er weer: de collega’s die door cliënten werden bedreigd – en ook in de privésfeer -, de cliënten die door andere cliënten waren toegetakeld, de cliënten die zelf weer ’s door het lint gingen. Het is een wereld, zo lijkt het, met een permanente onderstroom van geweld. Voor een deel is dat te verklaren uit onmacht om zich te uiten. Voor een deel uit de ziektebeelden. Maar voor een aanzienlijk deel ook uit de ervaren druk.

Patiënten die niet goed weten waaraan ze toe zijn. Cliënten die in een schemerzone leven, waarin ze tegelijkertijd wel en geen gelijke rechten hebben. Patiënten die ‘in de samenleving’ móeten gaan wonen, brengen daar mogelijk onrust maar komen ook in een héél andere relatie met hun hulpverleners. Zijn dat nu gewoon buren, buiten werktijd? Straatgenoten? Dorpsgenoten? Het is geen fictie: bedreigd worden als je in je eigen dorpssupermarkt boodschappen doet.

20120905-192043.jpg

Misschien zouden de vakantieverhalen een poosje vervangen moeten worden door de verhalen van de mensen die écht gevaar lopen, voor weinig geld en in een werkomgeving waarvan maar weinigen weet hebben. Dat kwetsbaarheid roofdieren aantrekt, weten we allemaal van prachtige natuurseries op tv. Maar die roofdieren zijn er ook als de kwetsbaarheid uit een mentale of fysieke zwakte bestaat, een verslaving bijvoorbeeld.

Da’s ook vakantie: De Terugkeer. En da’s niet een aflevering van Voskuijls epische Het Bureau… Het is Terugkeer Naar Het Gevaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s