Het motto is: dóórzetten

Zondag lijkt de moeilijkste dag te zijn, voor mij, om te bloggen. Maar als ik eerlijk ben, heb ik de lat wellicht ietsje te hoog gelegd: iedere dag een blogpost schrijven vóór 20.15 uur is zwaarder dan je denkt. De lol van bloggen vind ik moeilijk te omschrijven. En da’s ook precies de moeilijkheid: het is toch moeilijker gedachten te verwoorden dan je denkt. En als er dan iets ‘op papier’ staat, is het eigenlijk zelden naar wens. Je zou er eigenlijk meer tijd aan moeten besteden. En dus neem je je voor de volgende keer eerder te beginnen. Maar ja, dan komt het schrijfidee niet op tijd. Zul je altijd zien: voornemens en plannen zijn mooie idealen, maar of en hoe ze worden geconcretiseerd is echt vers twee.

Mijn overtuiging is nog steeds dat iedereen een verhaal heeft te vertellen. Dat de een dat beter kan verwoorden dan de ander, is wel duidelijk want we zijn niet allemaal begenadigd (roman)schrijver. Dat neemt niet weg dat ál die verhalen het beluisteren waard zijn. Wat maakte dat je keuze A en niet B of C maakte? Hoe zag de wereld er toen uit? Webloggen zoals het ooit begon: als logboek, dagboek-aantekeningen. Dat is een schatkamer aan informatie en inzicht. Waarschijnlijk zelfs teveel om nog te kunnen behappen.

Maar da’s ook helemaal nooit de bedoeling. Je kúnt nu eenmaal nooit alles weten en volgen. Deskundigen zijn deskundig, niet omdat ze álles weten, maar eerder omdat ze veel weten en vooral omdat ze strategische keuzes maakten. En dat beter deden dan jij en ik. Grofweg: deskundigheid is vooral een kwestie van luisteren en dus léren. Maar het is geen exclusief recht op ‘verhalen’. Díe heeft iedereen.

Het zal mijn afwijking wel zijn. Maar ik ben altijd geïnteresseerd in andermens (hypercorrectie op ‘andermans’) verhalen. Wat mij betreft, gaan er meer meer mensen bloggen. Maar hoe vaak ik wel niet te horen krijg: “dat is niets voor mij. Ik heb niets te vertellen.” Iederéén heeft iets te vertellen. Misschien niet dagelijks, maar héél zeker geregeld. Je denkt, dus je bent…. blóg daar ’s over.

En als hart onder de riem de complete blogpost van Neuroskeptic over volhardend bloggen:

I can think of several new neuroscience blogs that started out with some really nice content, but then they disappeared after a few weeks or months. I’m sure the same must be true of other genres. This is a shame.

Thinking back over the early days of Neuroskeptic, my advice to new bloggers is: it gets better. The early days of any blog are psychologically tough because almost inevitably, your first posts are not going to get the recognition they deserve.

That’s because people tend to really pour their hearts into early posts – these are the ones that express thoughts you’ve been mulling over for ages and are finally writing about – and then inevitably, hardly anyone reads them, because it’s a new blog and no-one even knows it’s there yet. Certainly that was my experience.

Luckily, it doesn’t stay that way. Your first posts will flop, at least in relation to your own expectations, but remember that a) it’s nothing personal and b) no-one except you cares. Only you can see your traffic stats and whatever, but even if everyone knew them, they wouldn’t mind. You need to push on through that stage and once you do, you won’t care about it either.

To get past the first stage, you need to “sell” your blog. I think a lot of new bloggers forget this, or think it somehow won’t apply to them, which sets them up for disappointment. Of course, good content is essential – no matter how hard you try, you can’t sell crap. But great writing alone is not enough. No, not even yours.

Promotion is part of blogging, but once you get into the right mindset, you’ll realize that it’s not a chore so much as a natural extension of writing. You write something, and then you go and find people who’ll be interested in it, and who might have interesting comments about it, and try and get them involved. Or you get involved in conversations about the topics you’re interested in.

Sell, don’t beg. Outright asking more established people for links, retweets etc. rarely works and it looks bad. Get people interested in it. If that’s a chore, then it means you’re not really interested in your own stuff, in which case that’s a problem.

If you’ve done this for, say, a year, then I’d say you’ve given blogging a good shot and you can make an informed decision as to whether or not it’s for you. But if you quit after just a couple of months because “I tried blogging and it didn’t work out” or “I had a blog but no-one read it” then I’d say you’re probably making a mistake. You haven’t experienced all of blogging, only the start of it, which is the toughest and least rewarding part. It gets better.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s