Waarom vluchtigheid wél winstgevend is

Zullen we ’s bij het begin beginnen? Of, nog beter in mijn visie en levenshouding, een begin. Want er zijn meer momenten die in aanmerking komen.

De vraag is, hoe mensen omgaan met informatie.

Kort gezegd, begint dat met beelden.
De eerste mensen stootten wel klanken uit. Maar of zij elkaar daarmee iets konden duidelijk maken, lijkt me sterk. Het is veel logischer dat zij deden wat u en ik in den vreemde ook doen: gebaren en tekenen.
Als spraak wordt gedeeld, ontstaat een doelmatiger systeem. Zeker als daarin steeds meer woorden komen en ook abstracte begrippen verwoord worden. Vanaf dan kunnen idééën worden verspreid.

De vermenigvuldiging van informatie en kennis is op die denkbeeldige dag Een gestart en kan niet meer worden gestopt. Het is een essentieel deel van ‘leven’. Dat lijkt een obligate vaststelling.

De verspreiding van informatie en kennis geschiedt heel lang door overlevering, niet anders dus dan mondelinge overdracht. En inderdaad met vertekening en verdraaiing – interpretatie, dus – van dien. Dat leidt tot reeks van effecten, variërend van gouden standaarden tot woordenboeken. Uitwisseling is, zeker voor handelsnaties, essentieel.

Taal speelt daarin een cruciale rol. Let wel: als vehikel voor de overdracht ban informatie en kennis. Die overdracht wordt steeds makkelijker: van de monnik die pagina na pagina kopieert (en fouten maakt!) via de drukpers naar grootschalig te distribueren informatie en kennis, vastgelegd in boeken.

Het zijn die dragers waarvoor wordt betaald. Niet auteurs – die zijn er niets eens – niet content, maar medium is prijsbepalend. De broodschrijver wordt veel later gedefinieerd. Op dat moment zijn er ook twee prijscomponenten. En een noodzaak de ontastbare ‘intellectuele inspanning’ te beschermen.

Content en medium raken in de digitale wereld losser van elkaar. Het is immers niet meer mogelijk kopie en origineel te onderscheiden: ze zijn identiek. En content is feitelijk onbeperkt reproduceerbaar.

Die loskoppeling maakt het moeilijk (onmogelijk?) door te gaan met oude verdienmodellen gebaseerd op unieke exemplaren. Die bestaan niet meer.

Interessante vraag is hoe informatie en kennis toch opbrengstenvormend te laten zijn in een wereld waarin die informatie zelfstandig beschikbaar is. Het beeld wat opdoemt, is dat van moderne middeleeuwen. De informatie werd toen keer op keer opnieuw geproduceerd door rondreizende vertellers en zangers.

Verdienen aan informatie en kennis zal in de digitale wereld op basis van dat mechanisme moeten gebeuren.

Mij lijkt de richting duidelijk: niet het medium wordt betaald, maar het verhaal. De beweging is al gestart met de opkomst van webbroadcasting.
Door informatie en kennis vluchtig te maken, wordt het onmogelijk reproduceerbaar. Waar je niet bij was, kun je hoogstens in bijvoorbeeld samenvatting terugzien of met grote vertraging.

Hoe het precies uitwerkt, is koffiedik kijken. De uitdaging is immers veel groter dan een verdienmodel voor een product; het gaat om bedrijfstakken Maar dat ‘het gesprek’ de nieuwe basis wordt… Ik geef het grote kans van slagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s