De burgerlijk ongehoorzame gebruiker

Had jij gehoord van Hooper Selection? Ik niet. Althans tot voor een paar weken geleden, niet. In Techcrunch las ik erover:

Thanks to the efforts of an intrepid iOS hacker named Kyle Howells, that awesome vision of quick-and-painless text editing has been realized with a new (and free) iOS tweak called SwipeSelection.

Even if you aren’t a seasoned grammarian (or a beleaguered copy editor), SwipeSelection strikes me as terribly useful tool to have at your disposal. Instead of having to poke at precisely the right point in a word or sentence to fix an error, SwipeSelection allows you to drag a single finger across the iPad’s keyboard to place your cursor.

Need a bit more speed? Drag with two fingers to add some extra oomph to the process, which comes in especially handy when you’re grappling with a more than a few paragraphs.

Useful as SwipeSelection is, it’s worth nothing that it’s not a one-to-one manifestation of Hooper’s vision. As it turns out though, that may have been for the best. Hooper’s original video has users holding down the Shift key while dragging their fingers in order to select text — hardly a dealbreaker, but why use two fingers when just one will suffice? Howells instead chose to have users select snippets of text by starting their drag from the Shift key, making the editing process even quicker.

It probably goes without saying, but here I go anyway — your iPad (or iPhone, or iPod Touch) won’t be able to handle usefulness of this magnitude unless it’s jailbroken. If you’ve already taken the plunge though, SwipeSelection is free and waiting for you in Cydia as long as you have access the BigBoss repository added.

En dit is de video waarop word getoond hoe het werkt.

Wat is hier nu zo bijzonder aan? Dit is toch gewoon een productinnovatie zoals er tientallen, honderden zo niet duizenden per dag in producten worden geïmplementeerd? Dat is ook zo. Het is ook het innovatie-aspect, de sociale kant die intrigeert.

In het TechCrunch-citaat wordt er eigenlijk al naar verwezen doordat wordt gemeld dat je iPad jailbroken moet zijn. Dat betekent in niet-technische termen dat de gebruiker de macht over het apparaat overnam, tot op code-niveau zowat. Feitelijk is de bescherming – de jail – die de producent om zijn product heeft gelegd om te kunnen bepalen wat de gebruiker wel en niet kan met het gekochte apparaat, doorbroken. Een daad die sommigen illegaal noemen, maar die je net zo goed burgerlijk ongehoorzaam zou kunnen noemen. En dat laatste is toch echt een illegale daad waarvoor je alle gevolgen neemt, maar die is bedoeld om een misstand aan de orde te stellen.

In ons huis zwerven, over de jaren heen verzameld, allerlei apparaten rond: van Sony’s psp’s toen de zonen nog kinderen leken tot en met zowel windows-, als opensource- en apple-computers. Die laatste groep is, beken ik, groeiend, want daaronder reken ik ook iPhones en iPad. En, ook eerlijk, dat zíjn ook pracht apparaten die heel verleidelijk zijn in het gebruik.

Maar het is wel de fabrikant – Apple in dit geval – die ook ná aankoop nog een dikke vinger in de pap van de koper heeft: alleen via de iTunes store is het mogelijk toepassingen voor bijvoorbeeld iPhone of iPad te kopen. Daar vált iets voor te zeggen in termen van tevreden gebruikers omdat ze geen ‘fouten’ kunnen maken.

We think Android is very, very fragmented, and becoming more fragmented by the day. And as you know, Apple strives for the integrated model so that the user isn’t forced to be the systems integrator.

Maar het heeft ook dictatoriale trekken, want de gebruiker krijgt ook de káns niet fouten te maken: alles is ‘in control by Apple‘. Het is dat Apple dat zo ver heeft doorgevoerd dat het aandacht kreeg. Maar feitelijk is het een afhankelijkheidsrelatie die gebruikers hebben met álle leveranciers, en die gebrúiken dat. Van automerken tot printers en stofzuigers: ga maar eens na hoeveel merken hun eigen onderdelen leveren. Stofzuigerzakken en printer-navullingen: big, big business.

En dát is wel een interessante aan dat Hooper Selection.
Door een gebruiker wordt een functionalieit ontwikkeld die aanslaat bij grotere groepen. En in dit geval is die functionaliteit nog aangeboden aan de fabrikant ook. Die er nog niets mee deed, overigens. Gebruikersinvloed is een belangrijke stimulans voor ontwikkelingen, van nieuwe of aangepaste diensten. Maar dan moet je als fabrikant wel wíllen luisteren (en hoe Apple’s genius Jobs over klanten dacht weten we: “You can’t just ask customers what they want and then try to give that to them. By the time you get it built, they’ll want something new“).

Vanuit een klantperspectief is machtsovername dus interessant. Op die manier kun je diensten en apparaten zo tweaken, aanpassen, dat ze voldoen aan jóuw wensen. Mooi toch?

De nadelen zijn echter ook evident. Wat als je apparaat daarna niet goed meer reageert? Ben jij dan ook meteen degene die dat moet, wil en vooral kán herstellen? Tja.

En de grote vraag: waar stópt zelfbeheer?
Deze week meldden de media dat patiënten met ALS zelf aan de slag zijn gegaan met experimentele geneesmiddelen: op basis van informatie verkregen uit de data verzameld via PatientsLikeMe. Begrijpelijk is het wel: de accreditatieprocedure is lang en tijd heb je niet. En dan weet je nog niet eens wat de kosten zullen gaan worden. Dan is zo’n stap – zelf het medicijn samenstellen – goed voorstelbaar… Toch? Of toch niet? Want waar stopt het dan?
Zelfmedicatie: is dat dan ook zoiets als jailbreaken? En hoe gaan we om met de gevolgen van dat jailbreaken? Vooral als het niet helemaal/helemaal niet lukte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s