Het einde van de krant

Persoonlijk vind ik het een spannende ontwikkeling: de bewegingen in de wereld van de (schrijvende) media, alhoewel dat ‘schrijvende’ de lading steeds minder dekt. De strijd, de discussie, het meningsverschil lijkt vaak te draaien om ‘de toekomst van nieuws’. Om de vraag wie nu eigenlijk nieuws maakt en wie dat op de slimste manier nij de consument brengt. Slimst inderdaad opgevat als winstgevend, want dát is en blijft ook voor idealisten het doel.

Je kunt tal van discussies en discussiemomenten terugvinden tussen vertegenwoordigers van verschillende posities. Met name als het gaat om nieuwsaggregatie en -curatie kan het er verhit aan toe gaan. In essentie draait het dan vaak om de vraag wanneer nieuws ontstaat, en als nieuws wordt gemaakt door journalisten of curatie dan geen diefstal is (voor het gemak ga ik nu om de vraag van bronvermelding heen).

Nu ben ik geen media-mens, zeker geen media-specialist, en evenmin journalist. Maar ik heb wel geleerd te denken in trends. En dan vind ik dit citaat uit GigaOm uitermate kernachtig:

The reality is that newspapers have never sold the news to readers — readers pay for the distribution platform on which that news is printed, i.e. the paper itself and the packaging involved.
(…)
The real business of a newspaper has been to aggregate content — news, but also comics and horoscopes and classifieds and lifestyle tips — as a way of capturing the attention of readers, and then sell that attention to advertisers. And the problem for newspapers, both hyper-local and national, is that advertisers are no longer as interested in that arrangement as they used to be. Much of the attention that they seek to monetize has gone elsewhere, to websites and services like Facebook — especially the attention of younger readers with disposable income.

Het is waar wat hier staat, denk ik. Het is inderdaad de áándacht van lezers die kon worden verkocht aan adverteerders. En het zijn inderdaad de eye balls geworden – alhoewel – die daarna de aandacht van adverteerders trokken: de kijkers op websites en nu mobiele platforms (alhoewel het blijkbaar moeilijker is daar a. accuraat te tellen en b. voldoende reclame-uitingen kwijt te kunnen om commercieel interessant te zijn).

Maar de vraag die blíjft liggen: wat ís het dat lezers en/of kijkers trekt?
Dat is niet krantenpapier, noch het feit dat die thuis wordt bezorgd, en het is evenmin ‘het worldwideweb‘ of ‘de tablet‘. Ofwel, het zijn niet de dragers, ook niet als dat wél is waardoor kán worden verdiend.
Uiteindelijk is het toch de content die ’t hem doet, is dat wat de aandacht van lezers trekt. En inderdaad: die aandacht is de handelswaar naar adverteerders.

En dan kom je wel degelijk uit op de discussie wat ‘nieuws’ en ‘informatie’ is, en wie dat ‘maakt’. Want in het nieuwe verdienmodel hebben we inmiddels vrij goed in beeld wát wordt verkocht – de aandacht – maar blijft de vraag ‘en hoe váng je die aandacht’ toch nog steeds onbeantwoord.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s