Slechte namaak van het PGB: het WGB.

Eigenlijk vind ik het toch een vreemde beweging.

Er wordt hard gedacht om het ontslagrecht te hervormen, te flexibiliseren. Nu ben ik sowieso alert als ik dat werkwoord – flexibiliseren – zie verschijnen. Een eufemisme inmiddels, volgens mij. In veruit de meeste gevallen betekent het stomweg bezuinigen, en vaak ook een illusie nastrevend omdat niet alles flexibel ís of te máken is. Ook de flexibilisering van de arbeidsmarkt heeft van die trekjes.

20120528-175804.jpg

Ergerlijk is het dat het grote-graaiersgedrag en de exorbitante bonussen tot uitgangspunt lijken te zijn verheven. Wie de ideeën voor de hervormingen ziet, kan haast niet anders dan denken dat iedereen die wordt ontslagen weg gaat met riante voorzieningen. Dat werklozen een prettige tijd tegemoet gaan waarin ze veel te riant gefinancierd en gepamperd worden. Alsof al die mensen in luxe huizen wonen en over sommen gelds gaan beschikken die werken niet nodig maken. Alsof werken voor de meeste mensen niet een zingevende bezigheid is. Alsof inkomen niet vooral nodig is om – een beetje fatsoenlijk liefst – te kunnen leven.

De idioterie ten top is het idee om de ontslagvergoedingen<;/a te maximeren en doelbepaald te maken.
Dat maximeren lijkt geen vreemd plan… als je uitgaat van exorbitante vergoedingen. Tot je je realiseert dat dat niet zo is en wie dat gaat raken: oudere werknemers met een lange staat van dienst bijvoorbeeld.
Werkgevers zouden klagen dat ze die mensen nu niet kwijt kunnen, want dat is zo duur. Let wel: áls het al zo is dat werkgevers dit vinden, dan is het nog steeds óók waar dat diezelfde mensen ook héél lang voor die werkgever gewerkt hebben! En blijkbaar naar tevredenheid, want anders zouden ze niet zo lang zijn gebleven.

De vergoeding is een inkomensverliescompensatie en wordt dús ook gezien als inkomen. Dat is geld bedoeld om van te léven. Zeker voor 55plussers is dat ook precies wat er meestal mee gebeurt: eindeloos rekenen en puzzelen of je met de combinatie 'buikriem aanhalen, WW en regeling' je pensioen kunt halen, zonder direct je huis uit te moeten of honger te lijden.

Het is een meer dan onzalige gedachte om aan die inkomenscompensatie een andere bestemming te geven: inzetten voor het vinden van (een weg terug naar) betaald werk. Dat is een gotspe in een situatie waarin voor inmiddels rond de 6% van de beroepsbevolking geen werk meer ís en waarin van de vacatures 2% (twee!) is vervuld voor 50plussers. Laten we elkaar geen mietje noemen: op de huidige arbeidsmarkt is een 55plusser kansloos. Op Twitter heb ik al 's gesteld dat qua kansen op een oplossing een staatslot kopen al bijna net zo zinvol is.

In die situatie is het volslagen waanzin – én geld weggooien – om van mensen te éisen inkomen in te zetten voor een bijna kansloze missie. Dat lijkt op een verplichting staatsloten te kopen. De grote winnaars zullen zich in de bemiddelings-industrie bevinden: de outplacementbureaus, de coaches, de advies-organisaties, de bemiddelaars, de wervings- en selectiebureaus, de recruiters, en ga maar door. Die industrie zal snel worden uitgebreid met nieuwe dienstverleners.

20120528-175914.jpg

Inderdaad, ik kan me daarover kwaad maken. Want we hebben datzelfde spelletje al ’s gezien. Toen de chronisch zieke patiënt z’n Patiënt Gebonden Budget, pgb, kreeg en zelf zorg mocht gaan inkopen. Ook daar ontstond binnen de kortste keren een industrie van zowel bonafide als malafide en schemerige dienstverleners. En uiteraard gaat het me om die malafide tiepjes, de organisaties die alleen maar verdienen aan de ellende van anderen. Die verdienen aan onwetendheid.
Zeker in het begin van zo’n ziekte- of uitkeringscarriére, als alles nog nieuw en onbekend is, is integere hulp noodzakelijk. Anders krijgen we de komende jaren veel makkelijke prooidieren bij.

Een Werkloze Gebonden Budget, wgb, wordt net zo’n grazige weide voor dergelijke dienstverleners, zeker ook omdat het UWV zich verder terugtrekt. Want waar een werkende een omvangrijk steunsysteem heeft in de vorm van collega’s en werkgever, is dat bij een niet-werkende ineens verdwenen en staat hij of zij helemaal alleen. Ga maar eens na welke extraatjes jij allemaal hebt via en van het feit dat je werkt: van collega’s die je tips geven voor vakantiebestemming, aankoopadviezen tot en met de gratis telefoon en de aanvullende verzekeringen via je werkgever (en ja, ook ZZPers missen dat).

Maar wellicht is het de bedoeling dat we onszelf gaan ínkopen in werk? Dat werklozen zelf de bonus voor de werkgever meebrengen om in dienst te mogen komen? Dat de beschíkbaarheid van en toegánkelijkheid tot werk ook commodities worden, waarvoor een markt is, waarvoor betaald moet worden?

20120528-180006.jpg

PS
Verwant: als we écht ouderen weer willen opnemen in het arbeidsproces en hun ideeën en mogelijkheden benutten, dan zou je hen eerder vrijheid moeten geven om precies dat te doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s