Wat levert het mij op?

Eigenlijk is het idee nog te onvoldragen. Maar zoals de Amerikanen zeggen: ‘what the heck’.

Twitter is echt een fenomeen. Je kunt er van zeggen wat je wilt, maar dit individu heeft er al een aantal leuke gesprekken overheen gevoerd. En op momenten dat je die in echte contacten niet zo snel nog even hebt: ’s avonds heel laat. Het nadeel werd gisteren ook meteen duidelijk: de batterij van m’n iPad raakte leeg én mijn eigen biologische batterij wenste slaap. En dan kun je een gesprek niet afmaken.

Daarom een voorzichtige poging via dit blog. Het volgende is dus nog niet voldragen. Maar ik bedacht me vandaag dat het juist daarom wellicht leuk is als onderwerp. Misschien dat het discussie, nadenken oproept.

Daar gaan we.

Gisteren slingerde ik weer ’s een halve gedachte het Twitter-universum in. Dat moet kunnen, vind ik; vooral ook omdat halve gedachten uitnodigen tot gesprek en dat gesprek weer tot verscherping van de gedachte.

Dit was ‘m:
20120522-153351.jpg
En dit gebeurde (ónderaan beginnen met lezen!):

20120522-161001.jpg

Maak je over toon of woordkeuze niet druk: dit zijn mensen die ik blind vertrouw, waar ik veel van kan hebben, die er niet op uit zijn om te kwetsen, maar bezig zijn met een serieus gesprek (of, op andere momenten, lol en ongein). Ook dát is Twitter, dus!
Voor alle duidelijkheid: het gaat dus niet over mij, of überhaupt iemand in het bijzonder. Het gaat me even om het mechanisme.
Wat mij door het hoofd fladderde, is het schurend zandkorreltje ‘waar betaal ik eigenlijk voor?’. En dat vraag je dan aan vrienden.

Ik heb me al een paar keer de afgelopen jaren verbaasd over commerciële, duurbetaalde conferenties waar ambtenaren het woord voeren. Dat blijft me bezig houden: dat mensen met publieke en dus collectief betaalde functies zich laten lenen voor commerciële activiteiten. Als zij inderdaad zo’n interessant verhaal hebben, dan dient dat toch makkelijk beschikbaar te moeten zijn. Let wel: dat hoeft niet gratis. Kostendekkend en zo, prima.

Bij sociale media heb ik dat nog een slag anders. Die bestaan bij de gratie van wat wij, de gebruikers, ter beschikking stellen aan informatie over onszelf. Sociale media, als Facebook, produceren feitelijk niets, maar tappen af. Dat doen de succesvolle knap, want de ruilhandel levert beide partijen blijkbaar genoeg op om door te gaan.
Maar het wordt een stuk vreemder, wat mij betreft, als bovenóp die ruilhandel één kant van de balans ineens veel geld denkt te kunnen verdienen aan de situatie.
Het ís dat je alleen bent, maar voor de redenering: wat zou er gebeuren als de gebruiker van de dienstverlener eist dat hij betaalt voor de informatie in zijn systeem? Feitelijk is dat de contrapositie van de beursgang van bijvoorbeeld Facebook. Enqueteurs schijnen die vraag dus echt te krijgen: ‘wat levert het mij op als ik mee doe?’.

Mijn gesprek met Erwin en Sytske ging, wat mij betreft, over de vraag of je je sociale netwerk te gelde kunt (mag?) maken.

Let op. Dat is dus anders dan waar Erwin op doelt als hij het heeft over bands en voetbalclubs. Ook zónder fans en supporters zijn voetballers en muzikanten topklasse: ze verdienen dan alleen stukken minder.
Maar als het gaat om sociale media, loop ik vast. Want zonder netwerk, is er geen sprake van een verkoopbare vaardigheid. Toch? De uitzondering wordt wellicht gevormd door journalisten en wetenschappers. Maar die hebben dan de vaardigheid ‘rapporteren’ die wordt gewaardeerd.

Ik ben wel benieuwd naar jouw mening. De komende maanden (jaren?) blijf ik er nog wel op kauwen. Ik zou het leuk vinden samen met jou te kauwen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s