Het empatisch web

Het is goed om af en toen een van je stokpaarden weer van stal te halen. Ik heb een hele kudde, als ik eerlijk ben. Kiezen is dan moeilijk. Vanochtend vroeg lag ik weer ’s te piekeren in bed en om de gedachten af te leiden, ben ik de kudde eens af gelopen. Alles wat zich daarin bevindt, draait om de vraag hoe je een informatie-omgeving kunt ontwerpen en realiseren die menselijk is.

Een paar jaar geleden heb ik in een gesprek over life events geprobeerd duidelijk te maken wat ik daarmee bedoelde. Mijn gesprekspartner, Dick Rijken, snapte wat ik bedoel. Maar we konden het niet laten zien.

En toch zie je er links en rechts zie je fragmentjes van. Van wat ik voor me zie als Het Grote Doel: het Empatisch Web. Een informatieomgeving die sensibel is voor de context waarin jij verkeert.
Want dat is, denk ik, dé uitdaging die ons te wachten staat.

Voor het beantwoorden van een vraag is het nodig dat het antwoord beschikbaar komt. Met het ordenen van de informatie waaruit dat antwoord moet worden opgebouwd, zijn we al heel lang bezig. De vraag die daarbij centraal staat, is, hoe koppel en ontsluit je al die informatie. Zoals ik gisteren al blogde: daar zijn al diverse partijen mee bezig. Met wisselend succes. Voor hier is de constatering van belang dat die energie zich richt op het informatiedeel van het proces, op de aanbodkant.

In de loop van de afgelopen jaren is uit de reeële wereld naar de digitale wereld het besef doorgedrongen dat cóntext bepalend is. En dat daardoor een aanpak die zich richt op informatieaanbod per definitie gemankeerd is. Niet alleen omdat het ‘slechts’ één kant van de vergelijking oplost, maar vooral ook omdat voor het oplossen ook heel andere dan technische disciplines nodig zijn. Tot mijn verrassing en vreugd sluit dat aan op een nieuw boek van Howard Rheingold. Een citaatje:

(Rheingold)’s talking about metacognition, or making ourselves more aware of what we’re doing online. We often divide our attention online, but at any given moment make “micro decisions” about what we’re going to do — write emails for work, watch a YouTube video, get lost in Twitter. Rheingold says we have to connect our attention to our intention and be more aware of how what we’re actively doing relates (or often doesn’t) to what we need.

Context is meer dan de context rondom een zoekterm. Context is de conditie waarin lichaam en geest zich bevinden op het moment dat een probleem moet worden opgelost. Hoogdravend, maar het gaat me even om de dimensies: lichaam, geest en probleem.
Lichaam is wellicht nog de eenvoudigste, de herkenbaarste. Immers, inmiddels zijn de mobiele apparaten alom aanwezig. Als gevolg daarvan beginnen we ook steeds beter te snappen wat dat betekent voor onze omgang met informatie. Wat die continue beschikbaarheid, impliceert.
Geest is een complexere. Daarmee bedoel ik dat ook de emotionele condities van belang zijn. Iemand die onder grote druk van bij voorbeeld een slecht nieuwsgesprek iets opzoekt, neemt anders op en anders waar dan iemand die met wellicht dezelfde informatie een academische vraag stelt.
En dan ‘probleem’. Mensen zoeken geen informatie. Althans, het proces waarbínnen infomatie een rol speelt, is het oplossen van een probleem. En dát, dat hele stelsel, zou leidend moeten zijn.
Dit impliceert op zijn beurt dat voor het aanbieden van relevante informatie ook kennis van deze drie dimensies moet worden meegewogen. Voor mij is dát het empatisch web.

Wat daarin (dus) nog mist, is een Empatische Webbrowser, of zoekmachine of wat voor naam het ooit zal krijgen. Maar wat mist, is een instrument dat herkent hoe de vragensteller zich voelt. Die stappen worden gezet met de ontwikkeling van tactiele interfaces en met de ontwikkeling van concepten als Internet of Things. Op de heleboel andere plekken vind je die aanzetten ook, hoor. In de gezondheidszorg waar de queeste naar wat ‘gezondheid’ eigenlijk ís, ook met dit soort van vragen wordt geconfronteerd. Nanotechnologen en KI-technologen die zich voor de verdere ontwikkeling van hun werk móeten buigen over de grote vragen uit de filosofie: wat is bewustzijn, wat is intelligentie, wat is emotie?

Maar voorlopig ben ik al tevreden met een webbrowser waarin ik met sliders kan aangeven hoe ik me voel. Die verschillende bronnen, maar ook ménsen verbindt. Die me, kortom, op een (goed) spoor zet. En waarvan ik hóóp dat daarmee relevantere resultaten worden gepresenteerd.

NB.
Via Twitter attendeert @gaby407 zijn volgers op een camera die alléén werkt als een ander hem ook aanraakt. Niet direct hetzelfde, maar wel verwant. En raad eens: het idee komt van een kunstenaar en de tipgever ís een kunstenaar. Waar zou innovatie vandaan komen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s