Video-gluren? Twéé-richtingen dan!

Vanochtend was er zo’n moment. In een flits schiet een gedachte binnen. Hieronder kun je het zien gebeuren.
20120508-111548.jpg

Het is ons allemaal wel duidelijk: we leven in een samenleving, een omgeving die is gebaseerd op wantrouwen. Ergens in ons collectief verleden zijn we een virtuele grens gepasseerd en zijn we grote delen van ons leven gaan vastleggen in regels en contracten. Dat lijkt logisch. Maar een onderhuids verborgen effect van bijvoorbeeld contracten is dat die zijn gebaseerd op het slechtste scenario: wat doen we als we ruzie krijgen? Inmiddels zijn we al zo ver dat we mensen die op basis van vertrouwen willen werken naïef noemen. En naïef is tegenwoordig een negatieve waardering.

Petra’s verzuchting over haar gevoel bij het bekijken van de videobeelden van de camera in haar eigen winkel, deden me ineens denken aan vertrouwen, maar vooral ook aan authenticiteit. Waarom zou je je gasten, je klanten niet op voet van gelijkwaardigheid benaderen? En als je dat doet: waarom zou je dan niet een gebaar maken? Iets als: jij weet dat ik je via een videosysteem in de gaten houd, maar je kunt mij óók zien.

Waarom hangt in al die winkels met videosurveillance eigenlijk geen scherm waarop ook iets is te zien van wat achter de schermen van de wínkel gebeurt? Waarom zou je contrôle niet veranderen in ruil? Waarom zou je kortom in ruil voor een kijkje naar hun bewegingen niet een kijkje gunnen in jouw bewegingen? Dan is het geen observatie meer, maar een – geluidloze – tweeweg beeldcommunicatie.

Uiteraard is de reactie van Petra begrijpelijk. Het idee is niet een cameraverbinding te realiseren met het privé domein. Maar wat wel zou kunnen, is een beeld van de (kantoor)plek van waar het monitorbeeld (af en toen?) wordt bekeken. En als er niemand zit… nou, en?

Natuurlijk moet ervoor worden gewaakt dat teveel informatie wordt verspreid. Het is niet de bedoeling te laten zíen dat de camerasurveillance al dan niet wordt gezien of dat nauwkeurig scherp de boekhouding in beeld wordt gebracht. Maar een impressie van het leven áchter de winkel, dat zou toch moeten kunnen?

Het lijkt mij wel een mooi voorbeeld kunnen zijn van én vertrouwen én van authenticiteit én van klantenbinding. Want als wij, klanten, iets interessant vinden, is het wel kíjken. Liefst naar andere mensen, werkend (in tv-scherm rechtsboven kiezen voor office. Vanmiddag zag ik daar een ‘rustende’ medewerker). Radiostations hebben dat allang ontdekt en voegen extra binding met hun luisteraars toe, door middel van een kíjkje achter de schermen.

En? Gaan er nu beeldschermen komen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s