De nachtmerrie lijkt echt

Soms kom je in een nachtmerrie-achtige toestand terecht. De wereld om je heen reageert anders dan je verwacht, ziet er soms ook anders úit dan je verwacht. En wat je ook doet, het zet geen zoden aan de dijk. Een gevoel van onmacht en ondefinieerbare angst golft over je heen. En je hoopt zó dat je snel wakker wordt en alles weer bij het oude is.

En soms gaat dat niet.

Dan is die toestand de werkelijkheid.

Philip Actor moet zich ongeveer zo voelen. Je hebt een beginnend bedrijf en als gevolg van een relatief kleine misrekening, zet zich iets in beweging dat je niet goed controleert. Dat ook niet te beheersen ís wellicht.

Met de invoering van de diagnosebehandelcombinatie (DBC) – dat woord bestaat écht – deed zich een paar jaar terug een uitermate vervelend financieel effect voor voor de zorgverleners. Ineens werd de behandeling achteraf en in één bedrag vergoed. Nu zul je denken: dat maakt geen klap uit, want je krijgt het geld toch? En dat klopt, ware het niet dat totdát wordt uitbetaald er dus geen rooie cent binnenkomt en moet worden ingeteerd op reserves. Datzelfde doet zich voor als de betalingsdata van uitkeringen worden veranderd: ook dan wordt er grosso modo niets verminderd, maar moet de uitkeringsgerechtigde – vaak niet de kapitaalkrachtigste Nederlander – een periode zelf maar zien te financieren.
Het zal je maar overkomen. Dan vloek je dus heel erg hard en zweet je peultjes of je de overkant, de volgende betaling wel haalt.

Aan die situatie deed Actors verhaal me denken. Doordat zijn startend bedrijf geconfronteerd werd met tegenstribbelende debiteuren ontstond een liquiditeitsgat. Da’s zorgelijk, maar hoeft niet dramatisch te zijn. Mits de overkant gehaald kan worden.

En daar lijkt mij een nachtmerrie te beginnen.

Want in een poging de liquiditeit op peil te brengen – een logische stap – kwam er een oproep aan de wereld, de klanten, de twittergemeenschap, om nú al bestellingen te plaatsen als je toch al wist dat je de dienst binnenkort zou gaan afnemen. Ook vrij logisch.
Maar als dat niet voldoende lukt en de ondernemer lovenswaardig open is over de situatie, ontstaat een ander scenario. Dan is het zaak voor journalisten melding te maken van die ontwikkeling. En die ontwikkeling kán verkeerd aflopen.

Wat zich dan ontvouwt, is bijna een onvervalste nachtmerrie omdat op basis van feitelijke juistheden een zelfvervullende voorspelling wordt gedaan: als er onvoldoende middelen komen, gaat het bedrijf failliet en die voorspelling stimuleert niet bepaald om ‘in te stappen’. En als ondernemer zul je dan heel veel aan damage control moeten doen. In een situatie waarin je óók je bedrijf financieel overeind moet zien te houden.
Het is momenteel dan ook nog maar de vraag of de situatie eigenlijk echt ernstig is, voor Droam. Want daarover gaat ‘t.

Een paar weken terug zag ik een interview met Philip Actor in het programma Top Names van Fast Moving Targets. Wat me is bijgebleven, is de sféér, de kleur van de antwoorden. Duidelijke, harde oordelen over de Nederlandse startup-cultuur. En… het lukt me niet om de vinger er precies op te leggen – ik proefde iets verongelijkts, iets onbegrepens. Ik ken dat. Want ik doe het geregeld zelf ook. En ik begin me steeds meer af te vragen wat het effect daarvan is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s